HomeKącik RodzicaBiblioteka Rodzica

Nasze Przedszkole

2

Zapraszamy na wirtualny spacer po przedszkolu.
                           Zapraszają dzieci.

Odwiedza nas...

Odwiedza nas 568 gości oraz 0 użytkowników.

Nie ulega wątpliwości, że od wielu lat media są nieodłącznym towarzyszem naszego życia domowego. Każdego dnia nie tylko przekazują bieżące wiadomości i informacje,
ale uczą i wychowują.

Ostatnio zauważa się narastającą krytykę mediów, dlatego rodzice coraz częściej obawiają się negatywnego wpływu telewizji na swe pociechy. Musimy jednak wszyscy pamiętać, że telewizja sama w sobie nie jest zagrożeniem. Zagrożeniem zaś jest brak kontroli wyboru programów i filmów oglądanych przez nasze dzieci.

Telewizja to okno na świat uczy, rozwija, bawi, przenosi na inne kontynenty, czy w kosmos.

Dzięki niej oglądamy olimpiady, teleturnieje, podróżujemy z bohaterami filmów. Dlatego konieczne jest umiejętne i bardzo ostrożne wybieranie filmów czy programów, które mogą oglądać nasze pociechy. Zawsze należy brać pod uwagę wiek i możliwości emocjonalne dziecka, gdyż niewłaściwy wybór może mieć zgubny wpływ na prawidłowy rozwój psychiki.

Niemal każdego dnia słyszymy lub czytamy o małoletnich przestępcach, którzy dopuścili się oszustwa, kradzieży a nawet zbrodni. Na stawiane im pytania najczęściej odpowiadają, że wzorowali się na „bohaterze” oglądanego filmu.

Nasuwa się wiec pytanie: czy na pewno to wina telewizji? Z pewnością nie. Winić należy rodziców, którzy nie kontrolują lub nie interesują się spędzaniem wolnego czasu przed telewizorem przez swoje pociechy.

Należy jednak pamiętać, że telewizja ma również dodatni wpływ na rozwój dziecka.

Poza złem emituje wiele filmów, bajek, programów, które pomagają wykształcić w dziecku czułość, serdeczność, wrażliwość, opiekuńczość, przyjaźń do ludzi, czy zwierząt.

Podsumowując pozwólmy dzieciom oglądać tylko te programy, które są dla nich przeznaczone.

Chrońmy zaś przed tymi, które mogą wypaczać ich psychikę.

Czytaj dalej...

Każde dziecko z przyjemnością uczestniczy w zabawach, które wspierają jego rozwój fizyczny oraz duchowy, a jednocześnie zdolności umysłowe. Zabawa jest najlepszym sposobem przybliżania i pojmowania otaczającego świata, a tym samym nieodłączną częścią procesu socjalizacji. Dlatego nie można z niej zrezygnować w rozwoju intelektualnym, emocjonalnym i społecznym każdego dziecka. W czasie zabawy dzieci opracowują strategie działania, które prowadzą je do rozwiązania problemów, rozwijając równocześnie analityczne myślenie.
Każda zabawa daje wiele okazji do przemyśleń, refleksji, małych „wynalazków”. Podejmowane wówczas procesy myślowe, połączone z działaniem, stają się ogromnym intelektualnym osiągnięciem dziecka. W procesie samodzielnej próby, jaką jest zabawa, człowiek duży i mały, uczy się o wiele więcej niż poprzez pasywne słuchanie.

Czytaj dalej...

Wiek przedszkolny to czas intensywnego rozwoju umysłowo-fizycznego. W tymokresie zmniejsza się zapotrzebowanie na kalorie, a wzrasta na białko, ze względu na wzrost mięśni i innych włókien. Dlatego też trzeba zapewnić dzieciom odpowiednio zbilansowane i urozmaicone pożywienie.

Czytaj dalej artykuł…

Czytaj dalej...

               

 Przy dzisiejszym tempie życia i zalewie informacji, nawet nam dorosłym trudno skupiać się na tym, co ważne. Błędy, które popełniamy w najbardziej nieoczekiwanym momencie, są w wielu przypadkach efektem braku koncentracji.
 

Jeśli umiemy koncentrować się na tym, co robimy, jeśli dbamy
o to, by atmosfera sprzyjała wyciszeniu i pracy - połowa sukcesu za nami. Umiejętność koncentracji można ćwiczyć, trzeba mieć jednak świadomość, że przede wszystkim należy wyeliminować przyczyny zaburzeń.

Proponowane poniżej ćwiczenia, gry i zabawy wpływają korzystnie na rozwój strefy intelektualnej, emocjonalnej
i społecznej dziecka. Mają zasadnicze znaczenie
w rozwoju jego koncentracji:
 
1. Składanie obrazka z części wg wzoru i bez wzoru.

2.Układanie patyczków na wzorze,wg wzoru, bez wzoru.

3. Nawlekanie korali - odtwarzanie prostych rytmów.

4. Układanie mozaiki geometrycznej wg wzoru.

5. Dobieranie par jednakowych obrazków spośród wielu.

6. Odwzorowywanie prostych szlaczków z elementami
    literopodobnymi.

7. Wyszukiwanie ze zbioru różnych figur dwóch takich
   samych, np. gra Memory.

8.  Labirynty (wodzenie palcem, rysowanie ołówkiem,
     wyszukiwanie możliwych dróg dotarcia do celu).
 
9.  Co zmieniło miejsce? - odtwarzanie z pamięci uprzednio
     zaobserwowanych przedmiotów.
 
10. Wycinanie po linii.
 
11. Wysłuchiwanie i rozpoznawanie dźwięków
     pochodzących z najblizszego otoczenia (np.szelest
     kartek, odgłosy pojazdów), różnicowanie dźwięków
     ze względu na natężenie (cicho - głośno, wysoko -
     nisko).

12. Powtarzanie zdania złożonego wypowiedzianego
     przez dorosłego.

13. Słuchanie bajek i odpowiadanie na pytania.

14. Nauka krótkich wierszyków, wyliczanek, piosenek,
     rymowanek.

                                      

("Bliżej przedszkola" 10/2009, Maryla Lasok)
Czytaj dalej...

Pochwały i zachęty pomagają dziecku w kształtowaniu samooceny, dodają wiary we własne możliwości, pomagają lepiej radzić sobie z problemami, dają poczucie bezpieczeństwa.

   Koniecznie chwalmy nasze dzieci!

Jak skutecznie chwalić dziecko?

  • Pochwały muszą być skierowane na konkretne zachowania, nie stosuj pochwał ogólnych.
  • Nagradzaj dziecko za dobre zachowanie.
  • Chwal każdy mały kroczek dziecka ku pożądanemu zachowaniu.
  • Próbuj "wyłapać" dobre zachowanie u dziecka i chwal je.
  • Pochwal dziecko kiedy zaprzestało negatywnego zachowania.

                                                                         (Marlena Trąbińska - Haduch)
Czytaj dalej...

Zanim dziecko pójdzie do szkoły, musi się do niej odpowiednio przygotować. Ważną częścią tego procesu jest ćwiczenie grafomotoryki rąk dziecka tak, aby nie miało trudności m.in. z pisaniem. Rodzice mogą mu to ułatwić poprzez zaproponowanie prostych i ciekawych zabaw
i ćwiczeń.


Więcej informacji w załączniku "Rozwijanie i usprawnianie grafomotoryki u dzieci w wieku przedszkolnym"

Czytaj dalej...
JEŚLI CHCESZ BYĆ
PRZYJACIELEM
WŁASNEGO DZIECKA…
 
 
Pamiętajmy, że dobrzy, wspierający dziecko rodzice:
·     Mówią o swojej miłości do dziecka i okazują ją gestami, nie tylko wtedy, gdy ono domaga się deklaracji.
·     Są dumni z dziecka.
·     Stwarzają poczucie bezpieczeństwa przez swoją obecność fizyczną, nie krzyczą, nie biją, nie ranią uczuć krytyką, oceną, niesprawiedliwością.
·     Przytulają, głaszczą, noszą na barana.
·     Słuchają z uwagą.
·     Są sobą, nie udają przed dzieckiem innych niż są ( np. mówią o swoich słabościach, co lubią, czego nie lubią).
·     Są tolerancyjni – rozumieją, że dziecko ma swoje indywidualne potrzeby.
·     Dostrzegają uczucia dziecka i akceptują płacz, złość, spontaniczną radość.
·     Akceptują dziecko z jego płcią, urodą, defektami, ale ganią za złe zachowanie.
·     Kierują się jasnymi dla dziecka normami i regułami, są konsekwentni.
·     Zauważają i odpowiednio reagują na etapy rozwojowe dziecka, nie wymagając za dużo od małego, a dając coraz więcej samodzielności dużemu.
·     Nie przeszkadzają w spontanicznej aktywności dziecka, np. akceptują, gdy dwulatek wspina się po drabinie, pozwalają biegać starszemu, mimo, że się spoci, korzystają z okazji bycia razem, gdy sześciolatek garnie się do pomocy w kuchni.
·     Nie karzą dziecka, gdy sama sytuacja niesie karę, chwalą za pracę i dobre chęci, a nie tylko za końcowy efekt.
Czytaj dalej...

Żyjemy w świecie pełnym agresji i podejrzliwości, w którym niejednokrotnie zatracają się takie wartości jak: wyrozumiałość, szacunek dla przekonań drugiej osoby czy umiejętność porozumienia i współpracy, mimo różnych dążeń i oczekiwań. Coraz częściej w rozmaitych sytuacjach kryzysowych poddaje się pod rozwagę konieczność kształtowania umiejętności mediacyjnych od najmłodszych lat.

Jak wiadomo, każdy człowiek podejmuje działania w oparciu o nabytą wiedzę, swoje doświadczenia, nawyki i przyzwyczajenia. Istotny wpływ na całokształt działań i decyzji mają wzorce przejmowane ze środowiska rodzinnego i wychowawczego człowieka.
Dziecko w wieku przedszkolnym intensywnie obserwuje, naśladuje i wykształca różne formy zachowań, które z czasem przechodzą w trwałe nawyki. Przebywanie i współpraca z grupą rówieśników nie tylko uspołecznia w sensie pozytywnym małego człowieka, ale bywa też zarzewiem rozmaitych konfliktów.
W codziennym życiu przedszkolaka nie brak sytuacji, kiedy dzieci nawzajem wyrywają sobie zabawki lub rękę nauczycielki podczas spaceru.
To, w jaki sposób problemy będą rozwiązywane, w dużej mierze zależy od reakcji dorosłych. Może należałoby podjąć próbę nakłonienia dzieci do wzajemnej wymiany: uspokojenia, zbliżenia do siebie zwaśnionych stron, wspólne poszukiwanie pomysłów pozwalających       na rozwiązanie problemu z zachowaniem szacunku dla każdego uczestnika zaistniałego sporu.
Umiejętność prawidłowego rozwiązywania konfliktów wymaga od rodziców, wychowawców i nauczycieli wiedzy i taktu pedagogicznego. Tylko pełne zaangażowanie oraz współpraca środowiska rodzinnego i edukacyjnego może skutkować zadawalającymi efektami wychowawczymi. Udział w mediacjach i korzystanie z umiejętności mediacyjnych, takich   jak aktywne słuchanie, wzajemne ustępstw i propozycje oraz szacunek dla zasad, wartości i osób, to lekcja, która zaprocentuje w późniejszym życiu dziecka.
Starajmy się więc sami dawać naszym najmłodszym dobry przykład, pamiętając, że jesteśmy przez nich bacznie obserwowani. Dzieci słyszą, co mówimy widzą, co robimy w całkiem prozaicznych i niekontrolowanych przez nas codziennych sytuacjach. I jeszcze jedno-pozwólmy naszym dzieciom mieć własne zdanie, oczywiście w granicach rozsądku. Nauczmy wychowanków szacunku wobec siebie i wyznawanych wartości, przy jednoczesnej zgodzie na odrębność innych.
Dzięki podjętym działaniom młode pokolenie ma szansę bardziej świadomie i chętniej niż dzieje się to obecnie, podejmować próby osiągania porozumienia w przyszłych sprawach osobistych, zawodowych i społecznych.
Czytaj dalej...

Rozwój motoryczny dziecka w wieku przedszkolnym

- prawidłowości i stymulacja

 

W pędzie współczesności często dorośli zapominają o wielkiej wadze rozwoju ruchowego dla rozwoju wszelkich sfer funkcjonowania dziecka. Szczególnie rodzice skupiają się na działaniach mających na celu stymulację myślenia dziecka, wzbogacania jego wiedzy o świecie i umiejętności korzystania z różnych urządzeń. Dbają o dostarczanie dziecku jak największej dawki bodźców i informacji, czasem zapominając o zapewnieniu swobodnego ruchu. Natomiast w pierwszych latach życia doskonalenie sprawności ruchowej jest szczególnie ważnym aspektem rozwoju dziecka. Panowanie nad własnym ciałem, możliwość przemieszczania się w przestrzeni umożliwia dziecku podejmowanie czynności eksplorujących otoczenie. Poprzez ruch dziecko ugruntowuje poczucie własnej odrębności i sprawczości. Dzięki coraz lepszej sprawności ruchowej dziecko ma szansę być w coraz szerszym zakresie samodzielne, rozwija swoje umiejętności samoobsługowe, wzbogaca zasób doświadczeń pomagających mu poznać otaczający go świat.

Motoryka to pojęcie, które obejmuje całokształt czynności ruchowych człowieka. Nauczycielowi przedszkola przypada w udziale towarzyszenie dziecku w okresie intensywnego rozwoju fizycznego, który cechują poważne zmiany ilościowe i jakościowe przejawiające się we:

•             wzrastaniu,

•             różnicowaniu,

•             dojrzewaniu poszczególnych układów i narządów.

Czytaj dalej...

APEL TWOJEGO DZIECKA – JANUSZ KORCZAK


Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego czego się domagam. To tylko pr
óba z mojej strony.
Nie bój się stanowczości. Właśnie tego potrzebuję – poczucia bezpieczeństwa.
Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Tylko Ty możesz pomóc mi zwalczyć zło, póki jeszcze jest możliwe.
Nie rób ze mnie większego dziecka niż jestem. To sprawia, że przyjmuję postawę głupio dorosłą, żeby udowodnić, że jestem duży.
Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli nie jest to konieczne. O wiele bardziej przejmuję się tym, co mówisz, jeśli rozmawiamy w cztery oczy.
Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasami dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.
Nie wmawiaj mi, że błędy które popełniam są grzechem. To zagraża mojemu poczuciu wartości.
Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że cię nienawidzę. Czasami mówię to, by przyciągnąć Twoją uwagę.
Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się przed Tobą bronić i zrobię się głuchy.
Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Czuję się przeraźliwie zawiedziony, kiedy nic z tego wszystkiego nie wychodzi.
Nie zapominaj, że jeszcze trudno mi jest precyzyjnie wyrazić myśli. To dlatego nie zawsze się rozumiemy.
Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Zbyt łatwo strach zmusza mnie do kłamstwa.
Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i tracę całą swoją wiarę w ciebie.
Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę Cię pytaniami. Może się wkrótce okazać, że zamiast prosić Cię o wyjaśnienia, poszukam ich gdzie indziej.
Nie wmawiaj mi, że moje lęki są głupie. One po prostu są.
Nie rób z siebie nieskazitelnego ideału. Prawda na twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia.
Nie wyobrażaj sobie, że przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością, o jakiej Ci się nie śniło.
Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkiego rodzaju eksperymenty. To po prostu mój sposób na życie, więc przymknij na to oczy.
Nie bądź ślepy i przyznaj, że ja też rosnę. Wiem jak trudno dotrzymywać mi kroku w tym galopie, ale zrób co możesz, żeby się udało.
Nie bój się miłości. Nigdy.

Czytaj dalej...

Ratunku! Moje dziecko gryzie i drapie!

Problem gryzienia, drapania, plucia, kopania, a nawet bicia dotyka wielu rodziców małych dzieci. Ich dotąd grzeczne i niesprawiające większych problemów maluchy, pewnego dnia zaczynają pokazywać swoje "nowe oblicze", które często przeraża rodziców. Czują się zaniepokojeni i bezradni - nie wiedzą, co zrobić, by wszystko wróciło "do normy". Tymczasem takie zachowania dziecka są na pewnych etapach jego rozwoju czymś naturalnym. Jak przetrwać ten czas?

Zanim podpowiemy, co zrobić, gdy dziecko zaczyna gryźć, drapać i bić przyjrzyjmy się najpierw powodom, dla których dzieci przejawiają takie zachowania.
Dlaczego?

Czytaj dalej...

Jak skutecznie przeciwdziałać niepożądanym zachowaniom dziecka

Nina Olszewska, psycholog, psychoterapeuta, trener pracujący z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi

 

Dziecko nie je. Krzyczy. Bije inne dzieci. Nie można go nawet na chwilę zostawić samego. Jest nieposłuszne. Kopie i płacze. Lista niewłaściwych, niepożądanych zachowań dzieci mogłaby być bardzo długa. Dziwaczne i niepożądane zachowania opłacają się - absorbują więcej uwagi rodziców i wychowawców. Każdy opiekun ma swoją słabą stronę. Im bardziej niepewnie reaguje, tym więcej korzyści osiąga dziecko ze swego dziwacznego zachowania. Jakie są przyczyny takich zachowań u dzieci?

Czytaj dalej...

Pierwsze kroki dziecka 3-letniego w przedszkolu

Adaptacja dziecka – poradnik

 

Słowo wstępne

Witajcie w gronie rodziców mających dzieci w przedszkolu. Dziękujemy, że zdecydowaliście Państwo posłać dziecko do naszej placówki, że obdarzyliście nas zaufaniem oddając pod opiekę swój największy skarb. Postaramy się tego zaufania nie zawieść  i będziemy robić wszystko, by Wasze dziecko czuło się u nas jak najlepiej, by jego rozwój przebiegał w miłej atmosferze, a przedszkole było miejscem, do którego chętnie idzie.

Czytaj dalej...

Działalność plastyczna pozwala dziecku wyrażać swoja wiedzę o świecie, ujawniać nam tajniki duszy, emocje. Pozwala wyrażać siebie w sposób spontaniczny i naturalny. Nowy paradygmat we współczesnej pedagogice jakim jest indywidualizacja, podkreśla ważność kształtowania od najmłodszych lat kreatywności i postawy twórczej u dzieci. Poprzez działalność plastyczną dziecko ma możliwość kształtowania i wyrażania siebie w sposób wielowymiarowy.

„Rysunek dziecięcy to pamiętnik spotkań ze światem, a czasem cierpliwy przyjaciel, który wysłucha wszystkich trosk i zmartwień.”

Czytaj dalej...

Poczytaj mi mamo, czyli jak czytanie bajek

wpływa na emocjonalny rozwój dziecka.


Współczesna szkoła i nauczyciele w niej pracujący wprowadzają dziecko w świat lektur poszukując coraz to nowych sposobów zainteresowania książką i przygotowania świadomego odbiorcy dzieł literackich. Jeżeli dziecko nie zaspokoi podstawowych potrzeb wynikających z wrodzonej ciekawości świata dzięki książce - zwyciężą groźni konkurenci czytania - film i telewizja. Ważnym jest aby przygotowanie dzieci do samodzielnego czytania i korzystania z literatury jako źródła wiedzy, przeżyć i emocji rozpoczęło się jak najwcześniej. Ogromną rolę odgrywają w tym procesie rodzice, jako osoby wspomagające wszechstronny rozwój dziecka. To czytanie właśnie staje się jednym ze sposobów na umiejętne wspomaganie tego rozwoju.

Czytaj dalej...

Main Menu